شادی و غم دو حالت درونی است و ربشه در عوالم هر فرد دارد. این دو نیز مانند سایر تضادهایی که در پیرامونمان هستند، بایستی با هم باشند و جدایی این دو معنی دیگری را از بین می برد. در هر حال حرف من این نیست، می خواهم بگویم در کنار این دو حالت درونی، ابزارهایی برای نمایش آن ها در اختیار ما قرار داده شده است. برای شادی ها می خندیم و برای غمهایمان گریه می کنیم. به نظر من ابزار خنده و گریه تا حدود بسیار زیادی با هم برابرند. چون برای تمام شادی ها می شود گریست و برای تمام غم ها می شود قهقهه زد. این موضوع از لحاظ فلسفی و روانشناسی قابلیت بسط بیشتری دارد. اگر به حرف من شک دارید می توانید امتحان کنید.