ما یک شکم و یک هوس و خواست برای خوردن و سیر شدن داریم. هیچ کس هم نمی تواند از تنها وردی غذا برای بدن خود غافل شود. اما در کنار این شکم که باید آن را پر کرد (چه غذای مفید و سودده و چه مضر و زیان ده) یک شکم معنوی هم داریم که کمتر کسی با این دید به آن نگاه می کند. این شکم به واسطه ی محدود نبودن روح آدمی خود نیز سیر ناپذیر است. حال باید دید این شکم را با گناهان که فست فود های معنوی بوده یا با صواب ها و ثواب ها که غذاهای سنتی ایرانی با دوغ اعلا هستند پر می کنیم. امیدوارم این شکم و آن شکم هر دو از رژیم های مفید و مشورت گرفته شده از دکتر ها بی نصیب نباشند.