دیروز بعد از مدتی دوری از فیلم های سینمای ایران، فیلم طلا و مس را در سینما دیدم. من توقع بیشتری از این فیلم، به خصوص بازی هایش داشتم. این توقع من به هیچ وجه محقق نشد و حتی تعبیر افراطی مزخرف بودن را به این فیلم نسبت دادم. شکی نیست که بواسطه ی عشق اصیل هر مسی اگر بخواهد طلا شود، طلا می شود، اما چگونگی آن خیلی مهم است و ضعف اصلی این فیلم پرداخت ضعیف و قصه ای که اصلا وجود نداشت، بود. در هر حال در این وانفسای سینمای ایران، وجود اینچنین فیلم هایی حداقل انسان را ناراحت نمی کند.