به اعتقاد من موسیقی اصیل ایرانی بدون صدیق تعریف یک چیزی کم دارد. صدیق تعریف با قدرت صدایش و موسیقی های بی بدیل تصنیف هایش مو را بر تن هر شنونده ای سیخ می کند. صدیق تعریف آن چنان شعر را می خواند که همچون شاعر، شعر را فهمیده و آن را با صدای زیبایش به ما منتقل می کند. 

من اولین بار صدیق تعریف را با آلبوم ماه بانو یش شناختم. حدود چهار سال پیش که این اثر را شنیدم، درک چندانی از موسیقی سنتی نداشتم ولی این آلبوم تقریبا اولین آلبومی بود که مرا با موسیقی سنتی پیوند داد و جز سحر بی پایان صدای صدیق تعریف علت دیگری ندارد. امیدوارم صدیق تعریف ما را از صدایش محروم نکند و کمی از شاگردش سالار عقیلی یاد گرفته! و آثار بیشتری منتشر کند. البته کیفیت آثار صدیق تعریف آن قدر بلند و بالاست که پرکار ترین ها باید آرزوی رسیدن به او داشته باشند.

پی نوشت1: من چند بار بسیار معدود اشکم به واسطه ی موسیقی سنتی و شرایطی که در آن قرار داشتم سرازیر شد( و چه سرازیر شدنی) و آن هم با این اثر صدیق تعریف و مخصوصا تصنیف آتشی در سینه دارم جاودانی ... بود.

پی نوشت 2 : دوست نداشتم این کار را بکنم ولی به خاطر دوست بزرگوارم که بازیافته است! اثر اول این آلبوم را می توانید از اینجا دانلود کنید و بشنوید.