من سازم: بندی آوازم. برگیرم، بنوازم. بر تارم زخمه ی “لا” می زن، راه فنا می زن

من دودم: می پیچم، می لغزم، نابودم.

می سوزم، می سوزم: فانوس تمنایم. گل کن تو مرا، و در آ.

آیینه ای شدم، از روشن و از سایه بری بودم. دیو و پری آمد

دیو و پری بودم. در بی خبری بودم.

قرآن بالای سرم، بالش من انجیل، بستر من تورات، و زبر 

پوشم اوستا، می بینم خواب:

بودایی در نیلوفر آب.

هر جا گل های نیایش رست، من چیدم. دسته گلی دارم،

محراب تو دور از دست: او بالا،

من در پست.

خوشبو سخنم نی؟ باد “بیا” می بردم، بی توشه شدم در کوه”کجا”، گل چیدم، گل خوردم.

در رگها همهمه ای دارم، از چشمه ی خود آبم زن، آبم زن.